13 Mart 2013 Çarşamba

hello my love!





Ben küçükken, annemin kadife kaplı kocaman bir kutusu vardı. Kendimi bildim bileli o kutu olduğu yerde durur, böyle bi yasak olmamasına rağmen kimse o kutuya yaklaşmazdı.  Abimle ikimiz, içinde ne olduğunu bilmez, merak da etmezdik. Arada sırada açıldığını gıcırtısından anlardık. 

O zamanlar saçlarım belimde.Annemin banyo sonrası ufak makas darbeleriyle düzeltmesi dışında hiç kesilmemiş. Bebeklik saçım yani. O devirde günlerini sokakta oyun oynarak geçiren çocuklarda modaydı bitlenmek.En son komşunun çocuğuda bitlenince bu modadan nasibimi almamam adına saçlarımın kesilmesine karar verdi annem. Binbir korku ve endişeyle oturduğum kuaför koltuğunda saçlarımın kesilişini izledim. Gözlerim sürekli kuaförün ellerinde. Her hareketini takipteyim.İşi bitince makası bıraktı önce, önüme dökülen buklelerimi topladı, bir tutam haline getirdi sonra da ördü. En sonunda da bir beze sarıp anneme teslim etti. Çocuk aklım karışmıştı.


Eve geldiğimizde annemin o kutuyu açıp saçların sarılı olduğu o bezi kutuya koyduğunu gördüm. Gittikçe enteresanlaşmıştı bu iş. Koştum yanına. Kutunun içi anlamadığım bir takım ıvır zıvırla dolu. Defterler, kartpostallar, küçük küçük keseler. Yıllar sonra anladım ki o aslında bir hazine. Annemin en büyük hazinesi. Gençliği. Aşkları, hayalleri. Herşeyi o kutuya sığdırmış. 


Zaman zaman kurcalarım o kutuyu. Mesela annemin aşık olduğunu hissettiği o ana o küçük notlarla tanıklık ettim. Abimin bebeklik kokusunu biliyorum sakladığı patikler sayesinde.İlk anneler gününde babamın ona aldığı tabak (evet, hediye bir tabak) kırılmış da onun parçasını saklamış. Çocukluk kahkahasını duyan şanslı insanlardanım mesela. Abimle konuşmalarımızı, kahkahalarımızı kasete kaydetmiş. Zeki kadın vesselam.



Ben de annesinin kızıyım. Otu çöpü saklama merakım var. Konser biletimi yırtıp bana geri vermezlerse olay çıkartırım. Kıytırık bi otobüs firmasının bileti bile anlamlı benim için. Günün birinde çocuğum olursa umarım onlar da benim gibi kıymet bilirler. "annem niye çerçöpü saklamış böyle.Amma garip kadın ha" demezler de o kutuyu bağırlarına basarlar.


2 yorum :

  1. bu yazıda kendimi buldum ben,sabah sabah bir çok şeyi anımsattı bana,mutlu oldum.
    benim de saçlarım saklanmıştı öyle.benim de uzundu ve bir gün kesilivermişti,mukadderat :)
    ve gelelim çer çöpü saklama olayına..küçüklüğümden beri yapıyorum onu ben garip bir şekilde.ilk okulda babam bir silgi-açacak almıştı,onu saklamıştım.annem kalemimin ucuna takmam için minik trol almıştı,onu da saklamıştım:)sonrası hep geldi.sinema biletleri,konser-tiyatro biletleri,tren-otobüs-uçak biletleri...arkasına küçük notlarla,kimle gittiysem iliştiririm..seviyorum ben böyle şeyleri..ilkleri yazmayı,her bişeyi tarihe not etmeyi...umuyorum ki benim de çocuklarım (olursa inşallah:)) böyle şeyler yapan,böyle anılara sahip çıkan,nostaljiye-eskiye değer veren insanlar olurlar..ben bu kadar şeyi boşa saklamıyorumdur umuyorum ki.

    YanıtlaSil
  2. ah biz kadınlar demek istiyorum:)) sakladığımız şeylerden çok, hissettirdiklerini seviyoruz, hislerimize değer veriyoruz.o aynı hissi tekrar tekrar yaşamak için saklıyoruz. Yorumunuz beni çok mutlu etti, teşekkürler!:)

    YanıtlaSil