6 Mayıs 2013 Pazartesi

wish you were here



Şu son 10 gün yaşadığım en kötü 10 gün. Asla dolduramayacağım bir boşluğum, artıları üstüste koysam da nötrleyemiyeceğim bir eksim var. Düşünmesi bile nefes alamayacak kadar acıtan şeyleri yaşayınca anlıyorsun aslında nasıl bir sabır taşı sakladığını. Nasıl hala üzüntüden ölmedim, bilmiyorum.

Bu yaşadığımdan sonra bi de, aslında yanında lafı bile olmayacak bir sürü şey eklendi üstüne. Zaten kalbimde olan bir açıklık daha da büyüdü daha da daha da. Tam yoluna mı giriyor acaba deken üstünden yine bir tır geçti. Artık bu son hayal kırıklığıdır diyorum, ama her defasında o son hayal kırıklığı olmuyor. Buna izin verdiğim için kendime kızmaktan yoruldum. Sonucunu başından biliyorum aslında. Sırf iğne ucu büyüklüğünde bir umut vardır da boşa gitmesin diye çırpınıyorum. 

Ne kadar üzülsem de buna dayanabildiğimi biliyorum. Bunu bildiğim için de hiç bir riskten çekinmiyorum. Ama yoruldum ne yalan söylüyeyim. 


2 yorum :

  1. Her şey bir şekilde yoluna giriyor, bir şekilde atlatıyor insan. Kendine çok yüklenme olur mu?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bi şekilde atlatılır bu dönem, herşey yoluna girer. o günü sabırsızlıkla bekliyorum şu sıralar:) Çok teşekkürler:))

      Sil